Hüseyin MERT

Aşk, o en yüksek zirve olan gönül dağına çıktığı zaman, herkesin kendisine göre bir şekil koyduğu bir oyuncağa döner. Her an her istediğine ulaşmayı kendisinin en doğal hakkı olarak görür. Amma her işte olduğu gibi insan kendisinden başkasını düşünmez. Bu bencillik o bahçeyi görene kadardır. Bir anda öyle bir tokat yer ki, anlar ki her istediğinin olmayacağını.

O, size etrafı yüksek duvarlarla çevrili bir bahçedir aslında. Ne içindekileri görmeniz mümkündür, ne de gelen kokuları koklamaya imkanınız vardır. Atalarımız boşuna dememiş “destursuz bağa girilmez” diye. Ancak sahibi izin verirse o içerdeki çiçeklerden koklayabilir, belki de birkaç tane alabilirsiniz. Ama o kişinin izin vermesi sizin o bahçeye dilediğiniz gibi girip dolaşmanızın hakkınız olduğunu göstermez. Herşeyde olduğu gibi bunda da bir sınır, bir ölçü var.

Hatırlayın Hz. Adem ile Hz. Havva’nın başına gelenleri. Onlara yenmemesi emredilen meyvayı Hz. Adem yedi diye Allah (c.c.) cennettinden der dest etti, dünyaya hatta birbirine en uzak uçlarına gönderildiler. Bilemeyeceğimiz bir zaman dilimi kadar böyle birbirlerini bulamadılar. Ta ki öyle bir tövbe ettiler ki şefaate nail oldular, tekrar birbirlerini Arafat’ta buldular. Öyle bir buluşma yeri ki burası, tüm duaların kabul olunduğu rahmetin tecelli ettiği yer.

Belki bu davet edildiğiniz bahçede görmemeniz koklamamanız gereken çiçekler vardır da onlardan bir tanesine ilişirsiniz, Allah korusun aynen Hz. Adem ile Havva gibi olursunuz. Onlar gibi şefaat bekleyecek bir hale düşersiniz. Düşersiniz de dost bağında el olursunuz…

Ayrılamam derken

Sevda bahcelerinin,
Çicekleri hep soldu çicekleri hep soldu.
Hiç ayrılamam derken,
Kavuşmak hayal oldu..
Hiç ayrilamam derken,
Kavuşmak hayal oldu…

Nağmelerini sanki Zeki Müren okuyormuş gibi hisli okuyun. Anlayın sevda bahçesinin ne kadar çabuk elden yitip gideceğini. Hep elinizden yitip gittiğinde kıymetini anladığınızdaki gibi…

Bahçe sahibi izin verse bile 40 kez düşünün, acaba o bahçeye hangi sıfatla izin verildiniz de elinizi uzattınız ordaki çiçeklere… Dost mu yoksa yâr olarak mı?